Puruṣa-Sūktam

Studien-PDF herunterladen

ॐ तच्छं॒ योरावृ॑णीमहे । गा॒तुं य॒ज्ञाय॑ । गा॒तुं य॒ज्ञप॑तये । दैवी᳚ स्व॒स्तिर॑स्तु नः । स्व॒स्तिर्मानु॑षेभ्यः । ऊ॒र्ध्वं जि॑गातु भेष॒जम् । शन्नो॑ अस्तु द्वि॒पदे । शं चतु॑ष्पदे । ॐ शान्तिः॒ शान्तिः॒ शान्तिः॑ । हरिः ॐ ।

oṃ taccha̱ṃ yorāvṛ̍ṇīmahe । gā̱tuṃ ya̱jñāya̍ । gā̱tuṃ ya̱jñapa̍taye । daivī̎ sva̱stira̍stu naḥ । sva̱stirmānu̍ṣebhyaḥ । ū̱rdhvaṃ ji̍gātu bheṣa̱jam । śanno̍ astu dvi̱pade । śaṃ catu̍ṣpade । oṃ śānti̱ḥ śānti̱ḥ śānti̍ḥ । hariḥ oṃ ।

Das Heilsame und Wohltuende wollen wir erwählen. Gedeihen für das Opfer, Gedeihen für den Opferherrn. Göttliches Heil sei uns, Heil den Menschen. Aufwärts steige die Heilkraft. Wohlergehen dem Zweifüßler, Wohlergehen dem Vierfüßler. Om! Friede! Friede! Friede! Hariḥ Om.

Oṃ: Der Urklang des Universums. Die erste Schwingung der Schöpfung (avy.). Tat: dieses (n. 2/1). Śaṃ: Glück, Heil, Wohlergehen (n. 2/1). Yoḥ: Unheilabwehr, Fernhaltung von Leid (von √yu, trennen/fernhalten) (n. 2/1). Āvṛṇīmahe: wir erwählen, wir wählen für uns (√vṛ, Ātmanepada) (laṭ). Gātuṃ: Weg, Gang, freie Bahn, Gedeihen (Akk. von gātu) (m. 2/1). Yajñāya: für das Opfer (Dativ von yajña) (m. 4/1). Gātuṃ: Weg, Gang, freie Bahn, Gedeihen (Akk. von gātu) (m. 2/1). Yajñapataye: für den Herrn des Opfers (Dativ von yajñapati) (m. 4/1). Daivī: göttlich (Fem. Adj. zu svastiḥ) (f. 1/1). Svastiḥ: Wohlergehen, Heil, Segen (f. 1/1). Astu: √as (sein) er sollte sein (loṭ). Naḥ: von uns (4/3). Svastiḥ: Wohlergehen, Heil, Segen (f. 1/1). Mānuṣebhyaḥ: für die Menschen (Dativ Pl. von mānuṣa) (m. 4/3). Ūrdhvaṃ: aufwärts, empor (avy.). Jigātu: es möge gehen, aufsteigen (Imperativ von √gā) (loṭ III/1). Bheṣajam: die Heilkraft, das Heilmittel (n. 1/1). Śaṃ: Glück, Heil, Wohlergehen (n. 1/1). Naḥ: von uns (4/3). Astu: √as (sein) er sollte sein (loṭ). Dvipade: für den Zweifüßler (Dativ von dvipad) (m. 4/1). Śaṃ: Glück, Heil, Wohlergehen (n. 1/1). Catuṣpade: für den Vierfüßler (Dativ von catuṣpad) (m. 4/1). Oṃ: Der Urklang des Universums. Die erste Schwingung der Schöpfung (avy.). Śāntiḥ: Gemütsruhe, Frieden, Seelenruhe, Heil, Segen (avy.). Śāntiḥ: Gemütsruhe, Frieden, Seelenruhe, Heil, Segen (avy.). Śāntiḥ: Gemütsruhe, Frieden, Seelenruhe, Heil, Segen (avy.). Hariḥ: Hari (m. 1/1). Oṃ: Der Urklang des Universums. Die erste Schwingung der Schöpfung (avy.).

ॐ स॒हस्र॑शीर्षा॒ पुरु॑षः । स॒ह॒स्रा॒क्षः स॒हस्र॑पात् । स भूमिं॑ वि॒श्वतो॑ वृ॒त्वा । अत्य॑तिष्ठद्दशाङ्गु॒लम् । १

oṃ sa̱hasra̍śīrṣā̱ puru̍ṣaḥ । sa̱ha̱srā̱kṣaḥ sa̱hasra̍pāt । sa bhūmi̍ṃ vi̱śvato̍ vṛ̱tvā । atya̍tiṣṭhaddaśāṅgu̱lam । 1

Tausendköpfig ist der Puruṣa, tausendäugig, tausendfüßig. Er umfasste die Erde von allen Seiten und ragte noch zehn Finger breit darüber hinaus.

Oṃ: Der Urklang des Universums. Die erste Schwingung der Schöpfung (avy.). Sahasraśīrṣā: tausendköpfig (m. 1/1). Puruṣaḥ: Mensch, Person, Weltgeist, Seele, Lebenskraft (m. 1/1). Sahasrākṣaḥ: tausendäugig (m. 1/1). Sahasrapāt: tausendfüßig (m. 1/1). Saḥ: er, dieser (m. 1/1). Bhūmiṃ: die Erde (Akk.) (f. 2/1). Viśvataḥ: von allen Seiten, allumfassend, rings (avy.). Vṛtvā: nachdem er umhüllt/umschlossen hat (Absolutiv von √vṛ) (avy.). Atyatiṣṭhat: er überragte, ragte hinaus (Impf. von ati+√sthā) (laṅ). Daśāṅgulam: um zehn Fingerbreit (Adv.) (avy.).

पुरु॑ष ए॒वेदं सर्वम्᳚ । यद्भू॒तं यच्च॒ भव्यम्᳚। उ॒तामृ॑त॒त्वस्येशा॑नः । यदन्ने॑नाति॒रोह॑ति । २

puru̍ṣa e̱vedagṃ sarvam̎ । yadbhū̱taṃ yacca̱ bhavyam̎। u̱tāmṛ̍ta̱tvasyeśā̍naḥ । yadanne̍nāti̱roha̍ti । 2

Der Puruṣa allein ist dies Ganze – was gewesen ist und was sein wird. Und er ist der Herr der Unsterblichkeit, da er durch Speise emporwächst.

Puruṣa: Mensch, Mann, Person; der Puruṣa (m. 8/1). Eva: so, genau, wirklich, auf diese Weise (avy.). Idam: dieser, diese, dieses (Demonstrativpronomen) (n. 1/1). Sarvam: ganz, vollständig, all, jeder, alles (n. 1/1). Yat: welches, was (Relativpronomen) (n. 1/1). Bhūtaṃ: das Gewordene, Vergangene (n. 1/1). Yat: welches, was (Relativpronomen) (n. 1/1). Ca: und (avy.). Bhavyam: das Werdende, Zukünftige (n. 1/1). Uta: und auch, ebenso, auch tatsächlich (avy.). Amṛtatvasya: der Unsterblichkeit (Genitiv von amṛtatva) (n. 6/1). Īśānaḥ: Herrn, Gebieter, besitzend, herschend, zu eigen habend, besitzend, vermögend (m. 1/1). Yat: welches, was (Relativpronomen) (n. 3/1). Annena: durch Speise, mittels Nahrung (Instr. von anna) (n. 3/1). Atirohati: er wächst darüber hinaus, übersteigt (ati+√ruh) (laṭ).

ए॒तावा॑नस्य महि॒मा । अतो॒ ज्यायां॑श्च॒ पूरु॑षः । पादो᳚ऽस्य॒ विश्वा॑ भू॒तानि॑ । त्रि॒पाद॑स्या॒मृतं॑ दि॒वि । ३

e̱tāvā̍nasya mahi̱mā । ato̱ jyāyāgṃ̍śca̱ pūru̍ṣaḥ । pādo̎'sya̱ viśvā̍ bhū̱tāni̍ । tri̱pāda̍syā̱mṛta̍ṃ di̱vi । 3

So groß ist seine Größe, und noch größer ist der Puruṣa. Ein Viertel von ihm sind alle Wesen, drei Viertel sind das Unsterbliche im Himmel.

Etāvān: so groß, so viel (m. 1/1). Asya: von diesem (m. 6/1). Mahimā: die Größe, Macht (m. 1/1). Ataḥ: von da, darüber hinaus, noch mehr (avy.). Jyāyāṃ: größer (Komparativ) (m. 1/1). Ca: und (avy.). Pūruṣaḥ: der Puruṣa (m. 1/1). Pādaḥ: ein Viertel, Fuß (m. 1/1). Asya: von diesem (m. 6/1). Viśvā: jeder, ganz (n. 1/3). Bhūtāni: die Wesen (n. 1/3). Tripādasya: des Dreiviertel-Seienden (Gen. von tripād) (m. 6/1). Amṛtaṃ: das Unsterbliche (n. 1/1). Divi: im Himmel (m. 7/1).

त्रि॒पादू॒र्ध्व उदै॒त्पुरु॑षः । पादो᳚ऽस्ये॒हाऽऽभ॑वा॒त्पुनः॑ । ततो॒ विष्व॒ङ्व्य॑क्रामत् । सा॒श॒ना॒न॒श॒ने अ॒भि । ४

tri̱pādū̱rdhva udai̱tpuru̍ṣaḥ । pādo̎'sye̱hā''bha̍vā̱tpuna̍ḥ । tato̱ viṣva̱ṅvya̍krāmat । sā̱śa̱nā̱na̱śa̱ne a̱bhi । 4

Mit drei Vierteln stieg der Puruṣa nach oben; ein Viertel von ihm entstand hier wieder. Von dort breitete er sich nach allen Seiten aus, unter das, was isst und was nicht isst.

Tripād: dreifüßig, drei Viertel (m. 1/1). Ūrdhvaḥ: aufwärts, empor (m. 1/1). Udait: er stieg auf (Impf. von ud+√i) (laṅ). Puruṣaḥ: Mensch, Person, Weltgeist, Seele, Lebenskraft (m. 1/1). Pādaḥ: ein Viertel, Fuß (m. 1/1). Asya: von diesem (m. 6/1). Iha: hier, herher (avy.). Abhavat: er wurde, entstand (laṅ). Punaḥ: zurück, wieder, abermals, öfters (avy.). Tataḥ: dieses, von da her, dahin, darauf, alsdann, danach (avy.). Viṣvaṅ: nach allen Seiten, überallhin (avy.). Vyakrāmat: er schritt auseinander, verbreitete sich (vi+√kram) (laṅ). Sāśanānaśane: über das Essende und Nicht-Essende (Lok. Dual, 'was isst und nicht isst') (participle). Abhi: hinzu, gegenüber, gegen (avy.).

तस्मा᳚द्वि॒राड॑जायत । वि॒राजो॒ अधि॒ पूरु॑षः । स जा॒तो अत्य॑रिच्यत । प॒श्चाद्भूमि॒मथो॑ पु॒रः । ५

tasmā̎dvi̱rāḍa̍jāyata । vi̱rājo̱ adhi̱ pūru̍ṣaḥ । sa jā̱to atya̍ricyata । pa̱ścādbhūmi̱matho̍ pu̱raḥ । 5

Aus ihm wurde Virāj geboren, aus Virāj der Puruṣa. Geboren, überragte er alsbald – nach hinten die Erde, danach den Osten.

Tasmāt: tad (das) von dem, deshalb, daraus (m. 5/1). Virāṭ: Virāj (die kosmische Herrscherin/Ausstrahlung) (m. 1/1). Ajāyata: er wurde geboren, entstand (laṅ). Virājaḥ: aus Virāj (Ablativ) (m. 5/1). Adhi: darüber hinaus, aus (avy.). Pūruṣaḥ: der Puruṣa (m. 1/1). Saḥ: er, dieser (m. 1/1). Jātaḥ: Geschlecht, Stamm, Geburt, Ursprung (participle). Atyaricyata: er überragte, blieb übrig, ragte hinaus (ati+√ric) (laṅ karmaṇi). Paścāt: danach, hinterher, im Westen (avy.). Bhūmim: die Erde (f. 2/1). Atho: und auch, ferner (avy.). Puraḥ: davor, zuvor, im Osten (avy.).

यत्पुरु॑षेण ह॒विषा᳚ । दे॒वा य॒ज्ञमत॑न्वत । व॒स॒न्तो अ॑स्यासी॒दाज्यम्᳚ । ग्री॒ष्म इ॒ध्मः श॒रद्ध॒विः । ६

yatpuru̍ṣeṇa ha̱viṣā̎ । de̱vā ya̱jñamata̍nvata । va̱sa̱nto a̍syāsī̱dājyam̎ । grī̱ṣma i̱dhmaśśa̱raddha̱viḥ । 6

Als die Götter mit dem Puruṣa als Opfergabe das Opfer vollzogen, war der Frühling seine Opferschmalz, der Sommer das Brennholz, der Herbst die Opferspende.

Yat: welches, was (Relativpronomen) (n. 3/1). Puruṣeṇa: mit dem Puruṣa (Instr.) (m. 3/1). Haviṣā: durch die Opfergabe, mit dem Trankopfer (Instrumental von havis). (n. 3/1). Devāḥ: Götter, Devas (Nom./Vok. Pl. von deva) (m. 1/3). Yajñam: zum Opfer (m. 2/1). Atanvata: sie spannten/breiteten aus, vollzogen (Impf. von √tan) (laṅ). Vasantaḥ: der Frühling (m. 1/1). Asya: von diesem (m. 6/1). Āsīt: er/es war (laṅ). Ājyam: Butterschmalz (n. 1/1). Grīṣma: der Sommer (m. 8/1). Idhmaḥ: das Brennholz (m. 1/1). Śarat: der Herbst (f. 1/1). Haviḥ: Opfergabe, Trankopfer (Nominativ von havis). (n. 1/1).

स॒प्तास्या॑सन्परि॒धयः॑ । त्रिः स॒प्त स॒मिधः॑ कृ॒ताः । दे॒वा यद्य॒ज्ञं त॑न्वा॒नाः । अब॑ध्न॒न्पुरु॑षं प॒शुम् । ७

sa̱ptāsyā̍sanpari̱dhaya̍ḥ । triḥ sa̱pta sa̱midha̍ḥ kṛ̱tāḥ । de̱vā yadya̱jñaṃ ta̍nvā̱nāḥ । aba̍dhna̱npuru̍ṣaṃ pa̱śum । 7

Sieben waren die Umzäunungshölzer, dreimal sieben wurden die Brennscheite gemacht, als die Götter, das Opfer vollziehend, den Puruṣa als Opfertier banden.

Sapta: sieben (numeral). Asya: von diesem (m. 6/1). Āsan: sie waren (3.Pl.Impf. von √as) (n. 1/3). Paridhayaḥ: die Umzäunungshölzer, Einfassungen (des Opferfeuers) (m. 1/3). Triḥ: dreimal (avy.). Sapta: sieben (numeral). Samidhaḥ: die Brennscheite, Opferhölzer (f. 1/3). Kṛtāḥ: eingesetzt (participle). Devāḥ: Götter, Devas (Nom./Vok. Pl. von deva) (m. 1/3). Yat: welches, was (Relativpronomen) (m. 2/1). Yajñaṃ: das Opfer (Akk.) (m. 2/1). Tanvānāḥ: ausbreitend, vollziehend (Partizip von √tan) (participle). Abadhnan: sie banden (Impf. von √bandh) (laṅ). Puruṣaṃ: den Puruṣa, Urmenschen (m. 2/1). Paśum: als Opfertier (m. 2/1).

तं य॒ज्ञं ब॒र्हिषि॒ प्रौक्षन्॑ । पुरु॑षं जा॒तम॑ग्र॒तः । तेन॑ दे॒वा अय॑जन्त । सा॒ध्या ऋष॑यश्च॒ ये । ८

taṃ ya̱jñaṃ ba̱rhiṣi̱ praukṣan̍ । puru̍ṣaṃ jā̱tama̍gra̱taḥ । tena̍ de̱vā aya̍janta । sā̱dhyā ṛṣa̍yaśca̱ ye । 8

Den zuerst geborenen Puruṣa besprengten sie auf dem Opfergras. Mit ihm opferten die Götter, die Sādhyas und die Weisen.

Taṃ: ihn, den (Akk. von tad) (m. 2/1). Yajñaṃ: das Opfer (Akk.) (m. 2/1). Barhiṣi: auf dem Opfergras (Lok. von barhis) (n. 7/1). Praukṣan: sie besprengten (Impf. von pra+√ukṣ) (laṅ). Puruṣaṃ: den Puruṣa, Urmenschen (m. 2/1). Jātam: den geborenen (m. 2/1). Agrataḥ: zuerst, zuvorderst (avy.). Tena: mit ihm, dadurch (m. 3/1). Devāḥ: Götter, Devas (Nom./Vok. Pl. von deva) (m. 1/3). Ayajanta: sie opferten (Impf. Med. von √yaj) (laṅ). Sādhyāḥ: die Sādhyas (eine Klasse göttlicher Wesen) (m. 1/3). Ṛṣayaḥ: die Seher, Ṛṣis (m. 1/3). Ca: und (avy.). Ye: (ya) welche (m. 1/3).

तस्मा᳚द्य॒ज्ञात्स॑र्व॒हुतः॑ । संभृ॑तं पृषदा॒ज्यम् । प॒शूंस्तांश्च॑क्रे वाय॒व्यान्॑ । आ॒र॒ण्यान्ग्रा॒म्याश्च॒ ये । ९

tasmā̎dya̱jñātsa̍rva̱huta̍ḥ । saṃbhṛ̍taṃ pṛṣadā̱jyam । pa̱śūgṃstāgṃśca̍kre vāya̱vyān̍ । ā̱ra̱ṇyāngrā̱myāśca̱ ye । 9

Aus jenem vollständig geopferten Opfer wurde die geronnene Buttermilch gesammelt. Er machte daraus die Tiere der Luft, des Waldes und des Dorfes.

Tasmāt: tad (das) von dem, deshalb, daraus (m. 5/1). Yajñāt: aus dem Opfer (Abl.) (m. 5/1). Sarvahutaḥ: dem vollständig geopferten (Abl./Gen. von sarvahut) (participle). Sambhṛtam: zusammengetragen, gesammelt (participle). Pṛṣadājyam: die gesprenkelte Buttermilch, das Sprenkelschmalz (n. 1/1). Paśūn: die Tiere (m. 2/3). Tāṃś: und diese (Akk. Pl. von tad + ca) (m. 2/3). Cakre: er machte (Perfekt Med. von √kṛ) (liṭ). Vāyavyān: die luftischen, dem Wind zugehörigen (Wildtiere) (m. 2/3). Āraṇyān: die wilden, waldbewohnenden (m. 2/3). Grāmyāḥ: die dörflichen, zahmen (Haustiere) (m. 1/3). Ca: und (avy.). Ye: (ya) welche (m. 1/3).

तस्मा᳚द्य॒ज्ञात्स॑र्व॒हुतः॑ । ऋचः॒ सामा॑नि जज्ञिरे । छन्दां॑सि जज्ञिरे॒ तस्मात्᳚ । यजु॒स्तस्मा॑दजायत । १०

tasmā̎dya̱jñātsa̍rva̱huta̍ḥ । ṛca̱ḥ sāmā̍ni jajñire । chandāgṃ̍si jajñire̱ tasmā̎t । yaju̱stasmā̍dajāyata । 10

Aus jenem vollständig geopferten Opfer entstanden die Ṛcs und die Sāmans. Die Versmaße entstanden daraus, das Yajus entstand daraus.

Tasmāt: tad (das) von dem, deshalb, daraus (m. 5/1). Yajñāt: aus dem Opfer (Abl.) (m. 5/1). Sarvahutaḥ: dem vollständig geopferten (Abl./Gen. von sarvahut) (participle). Ṛcaḥ: die Ṛcs (Verse des Ṛgveda) (f. 1/3). Sāmāni: die Sāmans (Melodien/Verse des Sāmaveda) (n. 1/3). Jajñire: sie wurden geboren, entstanden (Perfekt Med. von √jan) (liṭ). Chandāṃsi: die Versmaße, Metren (n. 1/3). Jajñire: sie wurden geboren, entstanden (Perfekt Med. von √jan) (liṭ). Tasmāt: tad (das) von dem, deshalb, daraus (m. 5/1). Yajuḥ: das Yajus (Opferspruch, Yajurveda) (n. 1/1). Tasmāt: tad (das) von dem, deshalb, daraus (m. 5/1). Ajāyata: er wurde geboren, entstand (laṅ).

तस्मा॒दश्वा॑ अजायन्त । ये के चो॑भ॒याद॑तः । गावो॑ ह जज्ञिरे॒ तस्मात्᳚ । तस्मा᳚ज्जा॒ता अ॑जा॒वयः॑ । ११

tasmā̱daśvā̍ ajāyanta । ye ke co̍bha̱yāda̍taḥ । gāvo̍ ha jajñire̱ tasmā̎t । tasmā̎jjā̱tā a̍jā̱vaya̍ḥ । 11

Daraus entstanden die Pferde und was Schneidezähne in beiden Kiefern hat. Die Kühe entstanden daraus, daraus auch Ziegen und Schafe.

Tasmāt: tad (das) von dem, deshalb, daraus (m. 5/1). Aśvāḥ: die Pferde (m. 1/3). Ajāyanta: sie wurden geboren (laṅ). Ye: (ya) welche (m. 1/3). Ke: und welche auch immer (m. 1/3). Ca: und (avy.). Ubhayādataḥ: die auf beiden Seiten Zähne haben (Oberkiefer und Unterkiefer) (m. 1/3). Gāvaḥ: die Kühe, Rinder (f. 1/3). Ha: fürwahr, gewiss (avy.). Jajñire: sie wurden geboren, entstanden (Perfekt Med. von √jan) (liṭ). Tasmāt: tad (das) von dem, deshalb, daraus (m. 5/1). Tasmāt: tad (das) von dem, deshalb, daraus (m. 5/1). Jātāḥ: geboren (m. 1/3). Ajāvayaḥ: Ziegen und Schafe (m. 1/3).

यत्पुरु॑षं॒ व्य॑दधुः । क॒ति॒धा व्य॑कल्पयन् । मुखं॒ किम॑स्य॒ कौ बा॒हू । कावू॒रू पादा॑वुच्येते । १२

yatpuru̍ṣa̱ṃ vya̍dadhuḥ । ka̱ti̱dhā vya̍kalpayan । mukha̱ṃ kima̍sya̱ kau bā̱hū । kāvū̱rū pādā̍vucyete । 12

Als sie den Puruṣa zerteilten, in wie viele Teile teilten sie ihn ein? Was war sein Mund, was seine Arme, was werden seine Schenkel, seine Füße genannt?

Yat: welches, was (Relativpronomen) (m. 2/1). Puruṣaṃ: den Puruṣa, Urmenschen (m. 2/1). Vyadadhuḥ: sie teilten ein, ordneten (Impf. von vi+√dhā) (laṅ). Katidhā: in wie viele Teile, auf wie viele Arten (avy.). Vyakalpayan: sie teilten ein, gestalteten (laṅ). Mukhaṃ: der Mund (n. 1/1). Kim: was (n. 1/1). Asya: von diesem (m. 6/1). Kau: die beiden — was (Dual von kim) (m. 1/2). Bāhū: die beiden Arme (m. 1/2). Kau: die beiden — was (Dual von kim) (m. 1/2). Ūrū: die beiden Schenkel (m. 1/2). Pādau: die beiden Füße (m. 1/2). Ucyete: werden genannt, heißen (Passiv Dual) (laṭ karmaṇi).

ब्रा॒ह्म॒णो᳚ऽस्य॒ मुख॑मासीत् । बा॒हू रा॑ज॒न्यः॑ कृ॒तः । ऊ॒रू तद॑स्य॒ यद्वैश्यः॑ । प॒द्भ्यां शू॒द्रो अ॑जायत । १३

brā̱hma̱ṇo̎'sya̱ mukha̍māsīt । bā̱hū rā̍ja̱nya̍ḥ kṛ̱taḥ । ū̱rū tada̍sya̱ yadvaiśya̍ḥ । pa̱dbhyāgṃ śū̱dro a̍jāyata । 13

Der Brahmane war sein Mund, seine Arme wurden zum Krieger, seine Schenkel wurden zum Vaiśya, aus seinen Füßen entstand der Śūdra.

Brāhmaṇaḥ: der Brahmane (m. 1/1). Asya: von diesem (m. 6/1). Mukham: der Mund (n. 1/1). Āsīt: er/es war (laṅ). Bāhū: die beiden Arme (m. 1/2). Rājanyaḥ: der Kriegeradel (Kṣatriya) (m. 1/1). Kṛtaḥ: Werk, Handlung (m. 1/1). Ūrū: die beiden Schenkel (m. 1/2). Tat: dieses (n. 1/1). Asya: von diesem (m. 6/1). Yat: welches, was (Relativpronomen) (m. 1/1). Vaiśyaḥ: der Vaiśya (Bauern-/Handelsstand) (m. 1/1). Padbhyāṃ: aus den beiden Füßen (Abl./Instr. Dual von pad) (m. 5/2). Śūdraḥ: der Śūdra (Dienerstand) (m. 1/1). Ajāyata: er wurde geboren, entstand (laṅ).

च॒न्द्रमा॒ मन॑सो जा॒तः । चक्षोः॒ सूर्यो॑ अजायत । मुखा॒दिन्द्र॑श्चा॒ग्निश्च॑ । प्रा॒णाद्वा॒युर॑जायत । १४

ca̱ndramā̱ mana̍so jā̱taḥ । cakṣo̱ḥ sūryo̍ ajāyata । mukhā̱dindra̍ścā̱gniśca̍ । prā̱ṇādvā̱yura̍jāyata । 14

Der Mond entstand aus seinem Geist, aus seinem Auge die Sonne. Aus seinem Mund Indra und Agni, aus seinem Atem entstand Vāyu.

Candramāḥ: der Mond (m. 1/1). Manasaḥ: des Geistes, des Verstandes (n. 5/1). Jātaḥ: Geschlecht, Stamm, Geburt, Ursprung (participle). Cakṣoḥ: aus dem Auge (Abl. von cakṣus) (n. 5/1). Sūryaḥ: Sonne (m. 1/1). Ajāyata: er wurde geboren, entstand (laṅ). Mukhāt: aus dem Mund (Abl.) (n. 5/1). Indraḥ: Vedischer Donner- und Heldengott. König der Devas (m. 1/1). Ca: und (avy.). Agniḥ: Feuer (m. 1/1). Ca: und (avy.). Prāṇāt: aus dem Atem, Lebenshauch (Abl.) (m. 5/1). Vāyuḥ: der Windgott, Wind, Luft, Hauch (m. 1/1). Ajāyata: er wurde geboren, entstand (laṅ).

नाभ्या॑ आसीद॒न्तरि॑क्षम् । शी॒र्ष्णो द्यौः सम॑वर्तत । प॒द्भ्यां भूमि॒र्दिशः॒ श्रोत्रात्᳚ । तथा॑ लो॒कां अ॑कल्पयन् । १५

nābhyā̍ āsīda̱ntari̍kṣam । śī̱rṣṇo dyauḥ sama̍vartata । pa̱dbhyāṃ bhūmi̱rdiśa̱ḥ śrotrā̎t । tathā̍ lo̱kāgṃ a̍kalpayan । 15

Aus seinem Nabel entstand der Luftraum, aus seinem Kopf entfaltete sich der Himmel. Aus seinen Füßen die Erde, aus seinem Ohr die Himmelsrichtungen – so gestalteten sie die Welten.

Nābhyā: aus dem Nabel (Abl.) (f. 5/1). Āsīt: er/es war (laṅ). Antarikṣam: der Luftraum, die Atmosphäre (n. 1/1). Śīrṣṇaḥ: aus dem Kopf (Abl. von śīras) (n. 5/1). Dyauḥ: der Himmel (m. 1/1). Samavartata: entstand, entfaltete sich (Impf. Med. von sam+ā+√vṛt) (laṅ). Padbhyāṃ: aus den beiden Füßen (Abl./Instr. Dual von pad) (m. 5/2). Bhūmiḥ: die Erde (f. 1/1). Diśaḥ: Richtung,̤ Gegend, Ort, Raum Hinweis (f. 1/3). Śrotrāt: aus dem Ohr, Gehör (Abl.) (n. 5/1). Tathā: so, ebenso, auf diese Weise, so auch (avy.). Lokāṃ: die Welten (Akk. Pl.) (m. 2/3). Akalpayan: sie gestalteten, ordneten (laṅ).

वेदा॒हमे॒तं पुरु॑षं म॒हान्तम्᳚ । आ॒दि॒त्यव॑र्णं॒ तम॑स॒स्तु पा॒रे । सर्वा॑णि रू॒पाणि॑ वि॒चित्य॒ धीरः॑ । नामा॑नि कृ॒त्वाऽभि॒वदन्॒ यदास्ते । १६

vedā̱hame̱taṃ puru̍ṣaṃ ma̱hāntam̎ । ā̱di̱tyava̍rṇa̱ṃ tama̍sa̱stu pā̱re । sarvā̍ṇi rū̱pāṇi̍ vi̱citya̱ dhīra̍ḥ । nāmā̍ni kṛ̱tvā'bhi̱vada̱n yadāste । 16

Ich kenne diesen großen Puruṣa, von der Farbe der Sonne, jenseits der Finsternis. Nur wer alle Formen erkannt und ihnen Namen gegeben hat, der Weise – der erkennt ihn.

Veda: weiss, kennt (3. Sg. Perfekt von √vid, mit praesentischer Bedeutung, formelhaft in "ya evaṃ veda") (laṭ). Aham: ich bin (1/1). Etaṃ: diesen (m. 2/1). Puruṣaṃ: den Puruṣa, Urmenschen (m. 2/1). Mahāntam: den großen (m. 2/1). Ādityavarṇaṃ: von der Farbe der Sonne (Āditya) (m. 2/1). Tamasaḥ: aus der Finsternis (n. 5/1). Tu: aber, jedoch (avy.). Pāre: jenseits (Lok. von pāra) (n. 7/1). Sarvāṇi: alle (n. 2/3). Rūpāṇi: die Formen, Gestalten (n. 2/3). Vicitya: nachdem er unterschieden/durchschaut hat (Absolutiv) (avy.). Dhīraḥ: verständig, klug, weise, geschickt, fest, standhaft, entschlossen (m. 1/1). Nāmāni: Name, Verbeugung (n. 2/3). Kṛtvā: gemacht habend (avy.). Abhivadan: benennend, aussprechend (participle). Yat: welches, was (Relativpronomen) (m. 1/1). Āste: er sitzt, verweilt, ist (laṭ).

धा॒ता पु॒रस्ता॒द्यमु॑दाज॒हार॑ । श॒क्रः प्रवि॒द्वान्प्र॒दिश॒श्चत॑स्रः । तमे॒वं वि॒द्वान॒मृत॑ इ॒ह भ॑वति । नान्यः पन्था॒ अय॑नाय विद्यते । १७

dhā̱tā pu̱rastā̱dyamu̍dāja̱hāra̍ । śa̱kraḥ pravi̱dvānpra̱diśa̱ścata̍sraḥ । tame̱vaṃ vi̱dvāna̱mṛta̍ i̱ha bha̍vati । nānyaḥ panthā̱ aya̍nāya vidyate । 17

Dhātṛ ordnete alles von Anbeginn an; Śakra, kundig, [ordnete] die vier Himmelsrichtungen. Wer ihn so kennt, wird hier unsterblich – es gibt keinen anderen Weg zum Ziel.

Dhātā: Dhātṛ (der Ordner, Schöpfer) (m. 1/1). Purastāt: von vorne, von Osten (avy.). Yam: (ya) der, welcher (m. 2/1). Udājahāra: er brachte hervor, ordnete an (Perf. von ud+ā+√hṛ) (liṭ). Śakraḥ: Śakra (Indra, der Mächtige) (m. 1/1). Pravidvān: der kundig Wissende, Vorauswissende (participle). Pradiśaḥ: die Himmelsrichtungen (f. 2/4). Catasraś: vier (Fem.) (numeral). Tam: ihn, den (Akk. von tad) (m. 2/1). Evaṃ: so, genau, wirklich, auf diese Weise (avy.). Vidvān: der Wissende (m. 1/1). Amṛta: unsterblich (n. 1/1). Iha: hier, herher (avy.). Bhavati: √bhū (sein, werden, existieren) wird, wird sein (laṭ). Na: nicht (avy.). Anyaḥ: ein anderer (m. 1/1). Panthāḥ: der Pfad, Weg (m. 1/1). Ayanāya: zum Gehen, für den Zugang (Dativ von ayana) (n. 4/1). Vidyate: wird gefunden, existiert (laṭ karmaṇi).

य॒ज्ञेन॑ य॒ज्ञम॑यजन्त दे॒वाः । तानि॒ धर्मा॑णि प्रथ॒मान्या॑सन् । ते ह॒ नाकं॑ महि॒मानः॑ सचन्ते । यत्र॒ पूर्वे॑ सा॒ध्याः सन्ति॑ दे॒वाः । १८

ya̱jñena̍ ya̱jñama̍yajanta de̱vāḥ । tāni̱ dharmā̍ṇi pratha̱mānyā̍san । te ha̱ nāka̍ṃ mahi̱māna̍ḥ sacante । yatra̱ pūrve̍ sā̱dhyāḥ santi̍ de̱vāḥ । 18

Mit dem Opfer opferten die Götter das Opfer; dies waren die ersten heiligen Ordnungen. Diese Mächtigen erlangen den Himmel, dort, wo die früheren Sādhya-Götter weilen.

Yajñena: durch das Opfer (Instr.) (m. 3/1). Yajñam: zum Opfer (m. 2/1). Ayajanta: sie opferten (Impf. Med. von √yaj) (laṅ). Devāḥ: Götter, Devas (Nom./Vok. Pl. von deva) (m. 1/3). Tāni: diese (n. 1/3). Dharmāṇi: Gesetze, Ordnung (n. 1/3). Prathamāni: die ersten (n. 1/3). Āsan: sie waren (3.Pl.Impf. von √as) (laṅ). Te: Euer, Dein, das; Dir (m. 1/3). Ha: fürwahr, gewiss (avy.). Nākaṃ: das Firmament, Himmelsgewölbe (m. 2/1). Mahimānaḥ: die Großen, Mächtigen (auch: die Größen) (m. 1/3). Sacante: sie folgen, begleiten, sind verbunden mit (laṭ). Yatra: yat (wo) wo (avy.). Pūrve: im Osten (m. 1/3). Sādhyāḥ: die Sādhyas (eine Klasse göttlicher Wesen) (m. 1/3). Santi: √as sie sind (laṭ). Devāḥ: Götter, Devas (Nom./Vok. Pl. von deva) (m. 1/3).

॥ ॐ नमो नारा॑यणा॒य ॥

॥ oṃ namo nārā̍yaṇā̱ya ॥

Om! Verehrung Nārāyaṇa!

Oṃ: Der Urklang des Universums. Die erste Schwingung der Schöpfung (avy.). Namaḥ: √nam (beugen, grüssen) Verehrung, Huldigung (avy.). Nārāyaṇāya: dem Nārāyaṇa (m. 4/1).

॥ उत्तरनारायणम् ॥

॥ uttaranārāyaṇam ॥

Das nachfolgende Nārāyaṇa-Hymnus.

Uttaranārāyaṇam: das nachfolgende Nārāyaṇa[-Hymnus] (Titel des folgenden Abschnitts) (n. 1/1).

अ॒द्भ्यः संभू॑तः पृथि॒व्यै रसा᳚च्च । वि॒श्वक॑र्मणः॒ सम॑वर्त॒ताधि॑ । तस्य॒ त्वष्टा॑ वि॒दध॑द्रू॒पमे॑ति । तत्पुरु॑षस्य॒ विश्व॒माजा॑न॒मग्रे᳚ । १

a̱dbhyaḥ saṃbhū̍taḥ pṛthi̱vyai rasā̎cca । vi̱śvaka̍rmaṇa̱ḥ sama̍varta̱tādhi̍ । tasya̱ tvaṣṭā̍ vi̱dadha̍drū̱pame̍ti । tatpuru̍ṣasya̱ viśva̱mājā̍na̱magre̎ । 1

Aus den Wassern entstanden, aus dem Saft der Erde, entfaltete er sich aus dem Wirken des Allschöpfers. Tvaṣṭṛ gestaltete seine Form; am Anfang erschuf er das ganze Wesen des Puruṣa.

Adbhyaḥ: aus den Wassern (Abl. Pl. von ap) (f. 5/3). Saḥ: er, dieser (m. 1/1). Sambhūtaḥ: entstanden, hervorgegangen (participle). Pṛthivyai: aus der Erde (Abl.-artig, von pṛthivī) (f. 4/1). Rasāt: aus dem Saft, der Essenz (Abl.) (m. 5/1). Ca: und (avy.). Viśvakarmaṇaḥ: des Viśvakarman (des Allschöpfers) (m. 5/1). Samavartata: entstand, entfaltete sich (Impf. Med. von sam+ā+√vṛt) (laṅ). Adhi: darüber hinaus, aus (avy.). Tasya: (tat: dieser) dessen (m. 6/1). Tvaṣṭā: Tvaṣṭṛ (der Gestalter, Bildner) (m. 1/1). Vidadhat: gestaltend, ordnend (participle). Rūpam: Aussehen, Form, Gestalt, Natur (n. 2/1). Eti: er geht, entsteht, kommt hervor (laṭ). Tat: dieses (n. 1/1). Puruṣasya: des Puruṣa (Gen.) (m. 6/1). Viśvam: alles, All, die Welt, jeder, ganz (n. 1/1). Ājānam: der Ursprung, die Geburt, das Wesen von Anfang an (n. 1/1). Agre: vor, der erste, beste, Spitze, Anfang (avy.).

वेदा॒हमे॒तं पुरु॑षं म॒हान्तम्᳚ । आ॒दि॒त्यव॑र्णं॒ तम॑सः॒ पर॑स्तात् । तमे॒वं वि॒द्वान॒मृत॑ इ॒ह भ॑वति । नान्यः पन्था॑ विद्य॒तेय॑ऽनाय । २

vedā̱hame̱taṃ puru̍ṣaṃ ma̱hāntam̎ । ā̱di̱tyava̍rṇa̱ṃ tama̍sa̱ḥ para̍stāt । tame̱vaṃ vi̱dvāna̱mṛta̍ i̱ha bha̍vati । nānyaḥ panthā̍ vidya̱teya̍'nāya । 2

Ich kenne diesen großen Puruṣa, von der Farbe der Sonne, jenseits der Finsternis. Wer ihn so kennt, wird hier unsterblich – es gibt keinen anderen Weg zum Ziel.

Veda: weiss, kennt (3. Sg. Perfekt von √vid, mit praesentischer Bedeutung, formelhaft in "ya evaṃ veda") (laṭ). Aham: ich bin (1/1). Etaṃ: diesen (m. 2/1). Puruṣaṃ: den Puruṣa, Urmenschen (m. 2/1). Mahāntam: den großen (m. 2/1). Ādityavarṇaṃ: von der Farbe der Sonne (Āditya) (m. 2/1). Tamasaḥ: aus der Finsternis (n. 5/1). Parastāt: jenseits, darüber hinaus (avy.). Tam: ihn, den (Akk. von tad) (m. 2/1). Evaṃ: so, genau, wirklich, auf diese Weise (avy.). Vidvān: der Wissende (m. 1/1). Amṛta: unsterblich (n. 1/1). Iha: hier, herher (avy.). Bhavati: √bhū (sein, werden, existieren) wird, wird sein (laṭ). Na: nicht (avy.). Anyaḥ: ein anderer (m. 1/1). Panthāḥ: der Pfad, Weg (m. 1/1). Vidyate: wird gefunden, existiert (laṭ karmaṇi). Ayanāya: zum Gehen, für den Zugang (Dativ von ayana) (n. 4/1).

प्र॒जाप॑तिश्चरति॒ गर्भे॑ अ॒न्तः । अ॒जाय॑मानो बहु॒धा विजा॑यते । तस्य॒ धीराः॒ परि॑जानन्ति॒ योनिम्᳚ । मरी॑चीनां प॒दमि॑च्छन्ति वे॒धसः॑ । ३

pra̱jāpa̍tiścarati̱ garbhe̍ a̱ntaḥ । a̱jāya̍māno bahu̱dhā vijā̍yate । tasya̱ dhīrā̱ḥ pari̍jānanti̱ yonim̎ । marī̍cīnāṃ pa̱dami̍cchanti ve̱dhasa̍ḥ । 3

Prajāpati bewegt sich im Inneren des Mutterleibs; ungeboren wird er auf vielfache Weise geboren. Die Weisen erkennen seinen Ursprung; die Kundigen suchen den Ort der Lichtstrahlen.

Prajāpatiḥ: Prajāpati (der Herr der Geschöpfe) (m. 1/1). Carati: er bewegt sich, wandelt (laṭ). Garbhe: im Mutterleib, Keim (Lok.) (m. 7/1). Antaḥ: innen (avy.). Ajāyamānaḥ: der Ungeborene, nicht Geborene (Part. Präs. mit Negation) (participle). Bahudhā: auf vielfache Weise, vielfach (avy.). Vijāyate: er wird geboren (laṭ). Tasya: (tat: dieser) dessen (m. 6/1). Dhīrāḥ: die Weisen, Verständigen (m. 1/3). Parijānanti: sie erkennen vollständig, wissen genau (laṭ). Yonim: den Ursprung, Mutterschoß (f. 2/1). Marīcīnāṃ: der Lichtstrahlen (Gen. Pl. von marīci) (f. 6/3). Padam: Viertel, Tritt, Ort, Stelle, Fuss (n. 2/1). Icchanti: sie wünschen, suchen (laṭ). Vedhasaḥ: die Ordner, Weisen, Schöpfer (m. 1/3).

यो दे॒वेभ्य॒ आत॑पति । यो दे॒वानां᳚ पु॒रोहि॑तः । पूर्वो॒ यो दे॒वेभ्यो॑ जा॒तः । नमो॑ रु॒चाय॒ ब्राह्म॑ये । ४

yo de̱vebhya̱ āta̍pati । yo de̱vānā̎ṃ pu̱rohi̍taḥ । pūrvo̱ yo de̱vebhyo̍ jā̱taḥ । namo̍ ru̱cāya̱ brāhma̍ye । 4

Der von den Göttern erwärmt wird, der der Hauspriester der Götter ist, der vor den Göttern geboren wurde – Verehrung der Ausstrahlung des Brahman!

Yaḥ: welcher (m. 1/1). Devebhyaḥ: für/vor die Götter (Dat./Abl.) (m. 5/3). Ātapati: er erwärmt, erglüht, scheint (ā+√tap) (laṭ). Yaḥ: welcher (m. 1/1). Devānāṃ: der Götter (Gen.) (m. 6/3). Purohitaḥ: der Hauspriester, Vorangestellte (m. 1/1). Pūrvaḥ: der erste, vordere (numeral). Yaḥ: welcher (m. 1/1). Devebhyaḥ: für/vor die Götter (Dat./Abl.) (m. 5/3). Jātaḥ: Geschlecht, Stamm, Geburt, Ursprung (participle). Namaḥ: √nam (beugen, grüssen) Verehrung, Huldigung (avy.). Rucāya: dem Glanz, der Ausstrahlung (Dativ) (m. 4/1). Brāhmaye: dem brahmanischen (Dativ, Adj. zu rucā) (n. 4/1).

रुचं॑ ब्रा॒ह्मम् ज॒नय॑न्तः । दे॒वा अग्रे॒ तद॑ब्रुवन् । यस्त्वै॒वं ब्रा᳚ह्म॒णो वि॒द्यात् । तस्य॑ दे॒वा असन्॒ वशे᳚ । ५

ruca̍ṃ brā̱hmam ja̱naya̍ntaḥ । de̱vā agre̱ tada̍bruvan । yastvai̱vaṃ brā̎hma̱ṇo vi̱dyāt । tasya̍ de̱vā asa̱n vaśe̎ । 5

Die brahmanische Ausstrahlung hervorbringend, sprachen die Götter am Anfang so: Wer diesen Brahmanen so erkennt, dessen sind die Götter untertan.

Rucaṃ: den Glanz (n. 2/1). Brāhmam: das Brahmanische (n. 2/1). Janayantaḥ: erzeugend, hervorbringend (participle). Devāḥ: Götter, Devas (Nom./Vok. Pl. von deva) (m. 1/3). Agre: vor, der erste, beste, Spitze, Anfang (avy.). Tat: dieses (n. 2/1). Abruvan: sie sprachen (Impf. von √brū) (laṅ). Yaḥ: welcher (m. 1/1). Tvā: Dich (m. 2/1). Evaṃ: so, genau, wirklich, auf diese Weise (avy.). Brāhmaṇaḥ: der Brahmane (m. 1/1). Vidyāt: √vid (wissen) sollte wissen (vidhiliṅ). Tasya: (tat: dieser) dessen (m. 6/1). Devāḥ: Götter, Devas (Nom./Vok. Pl. von deva) (m. 1/3). Asan: sie waren (laṅ). Vaśe: im Willen, Wunsch, Befehl, in der Gewalt stehend (m. 7/1).

ह्रीश्च॑ ते ल॒क्ष्मीश्च॒ पत्न्यौ᳚ । अ॒हो॒रा॒त्रे पा॒र्श्वे । नक्ष॑त्राणि रू॒पम् । अ॒श्विनौ॒ व्यात्तम्᳚ । इ॒ष्टम् म॑निषाण । अ॒मुं म॑निषाण । सर्वम्॑ मनिषाण । ६

hrīśca̍ te la̱kṣmīśca̱ patnyau̎ । a̱ho̱rā̱tre pā̱rśve । nakṣa̍trāṇi rū̱pam । a̱śvinau̱ vyāttam̎ । i̱ṣṭam ma̍niṣāṇa । a̱muṃ ma̍niṣāṇa । sarva̍m maniṣāṇa । 6

Hrī und Lakṣmī sind seine beiden Gattinnen, Tag und Nacht seine beiden Seiten, die Sternbilder seine Gestalt, die beiden Aśvins sind aufgetan. Was ich wünsche, gewähre mir; was ich sonst wünsche, gewähre mir; alles, was ich wünsche, gewähre mir.

Hrīḥ: Hrī (Scham, Bescheidenheit, personifiziert) (f. 1/1). Ca: und (avy.). Te: Euer, Dein, das; Dir (m. 6/1). Lakṣmīḥ: Lakṣmī (Glücksgöttin) (f. 1/1). Ca: und (avy.). Patnyau: die beiden Gattinnen (Dual) (f. 1/2). Ahorātre: Tag und Nacht (Dual) (n. 1/2). Pārśve: die beiden Seiten (Dual) (n. 1/2). Nakṣatrāṇi: die Sternbilder, Mondhäuser (n. 1/3). Rūpam: Aussehen, Form, Gestalt, Natur (n. 1/1). Aśvinau: die beiden Aśvinīs, zwei Pferdegottheiten, welches als Zwillingspaar, heilende Kräfte besass (m. 1/2). Vyāttam: das Offene, Aufgesperrte, weit Geöffnete (participle). Iṣṭam: das Gewünschte, Begehrte (participle). Maniṣāṇa: gewähre, erfülle mir (Imperativ) (āśīrliṅ). Amuṃ: jenes, jenen (m. 2/1). Maniṣāṇa: gewähre, erfülle mir (Imperativ) (āśīrliṅ). Sarvam: ganz, vollständig, all, jeder, alles (n. 1/1). Maniṣāṇa: gewähre, erfülle mir (Imperativ) (āśīrliṅ).

ॐ तच्छं॒ योरावृ॑णीमहे । गा॒तुं य॒ज्ञाय॑ । गा॒तुं य॒ज्ञप॑तये । दैवीस्स्व॒स्तिर॑स्तु नः । स्व॒स्तिर्मानु॑षेभ्यः । ऊ॒र्ध्वं जि॑गातु भेष॒जम् । शन्नो॑ अस्तु द्वि॒पदे । शं चतु॑ष्पदे । ॐ शान्तिः॒ शान्तिः॒ शान्तिः॑ ।

oṃ taccha̱ṃ yorāvṛ̍ṇīmahe । gā̱tuṃ ya̱jñāya̍ । gā̱tuṃ ya̱jñapa̍taye । daivīssva̱stira̍stu naḥ । sva̱stirmānu̍ṣebhyaḥ । ū̱rdhvaṃ ji̍gātu bheṣa̱jam । śanno̍ astu dvi̱pade । śaṃ catu̍ṣpade । oṃ śānti̱ḥ śānti̱ḥ śānti̍ḥ ।

Oṃ: Der Urklang des Universums. Die erste Schwingung der Schöpfung (avy.). Tat: dieses (n. 2/1). Śaṃ: Glück, Heil, Wohlergehen (n. 2/1). Yoḥ: Unheilabwehr, Fernhaltung von Leid (von √yu, trennen/fernhalten) (n. 2/1). Āvṛṇīmahe: wir erwählen, wir wählen für uns (√vṛ, Ātmanepada) (laṭ). Gātuṃ: Weg, Gang, freie Bahn, Gedeihen (Akk. von gātu) (m. 2/1). Yajñāya: für das Opfer (Dativ von yajña) (m. 4/1). Gātuṃ: Weg, Gang, freie Bahn, Gedeihen (Akk. von gātu) (m. 2/1). Yajñapataye: für den Herrn des Opfers (Dativ von yajñapati) (m. 4/1). Daivīḥ: göttlich (Fem. Adj. zu svastiḥ) (f. 1/3). Svastiḥ: Wohlergehen, Heil, Segen (f. 1/1). Astu: √as (sein) er sollte sein (loṭ). Naḥ: von uns (4/3). Svastiḥ: Wohlergehen, Heil, Segen (f. 1/1). Mānuṣebhyaḥ: für die Menschen (Dativ Pl. von mānuṣa) (m. 4/3). Ūrdhvaṃ: aufwärts, empor (avy.). Jigātu: es möge gehen, aufsteigen (Imperativ von √gā) (loṭ III/1). Bheṣajam: die Heilkraft, das Heilmittel (n. 1/1). Śaṃ: Glück, Heil, Wohlergehen (n. 1/1). Naḥ: von uns (4/3). Astu: √as (sein) er sollte sein (loṭ). Dvipade: für den Zweifüßler (Dativ von dvipad) (m. 4/1). Śaṃ: Glück, Heil, Wohlergehen (n. 1/1). Catuṣpade: für den Vierfüßler (Dativ von catuṣpad) (m. 4/1). Oṃ: Der Urklang des Universums. Die erste Schwingung der Schöpfung (avy.). Śāntiḥ: Gemütsruhe, Frieden, Seelenruhe, Heil, Segen (avy.). Śāntiḥ: Gemütsruhe, Frieden, Seelenruhe, Heil, Segen (avy.). Śāntiḥ: Gemütsruhe, Frieden, Seelenruhe, Heil, Segen (avy.).